SP3POW

Nawigacja

Ostatnie artykuły

Dyplom Junior Okręgi...
Drukowanie kart QSL ...
Kalendarz klubowy 2016
Wyniki zawodów o Puc...
5. Konferencja ARISS...

Dyplomy wydawane przez klub




Warto odwiedzić

Propagacja


Pogoda w Ostrowie


Prognoza 60 h
Prognoza 84 h

Aktualnie online

Gości online: 1

Użytkowników online: 0

Łącznie użytkowników: 28
Najnowszy użytkownik: SQ3YAY

Logowanie

Zaloguj mnie/zarejestruj

Statystyki


stat4u

Kolejny polski satelita poleci w kosmos

SQ3OOK dnia 20 marzec 2017 · 0 komentarzy · 643 czytań ·Drukuj

PW-Sat2Specjalnymi gośćmi 6. Ogólnopolskiej Konferencji Uczestników i Sympatyków Programu ARISS, która odbyła się 22 października 2016 r. w Ostrowie Wielkopolskim, byli przedstawiciele zespołu, który buduje kolejnego polskiego satelitę - PW-Sat2. Prezentacja Artura Łukasika - wicekoordynatora projektu oraz Kamila Sażyńskiego - lidera zespołu komunikacji, spotkała się z bardzo dużym zainteresowaniem, a możliwość bezpośredniej rozmowy z osobami, które budują satelity, była z pewnością niesłychanie inspirująca dla młodych ludzi uczestniczących w konferencji. Satelita będzie atrakcją dla radioamatorów, którzy upodobali sobie nasłuchy i łączności satelitarne. W paśmie amatorskim 70 cm będzie można odbierać i dekodować wysyłane przez satelitę informacje.

Na konferencji ARISS, od lewej: Waldemar Sznajder (3Z6AEF) - prezes PZK, Artur Łukasik -wicekoordynator projektu PW-Sat2, Kamil Sażyński (SQ5JRN) - lider zespołu komunikacji PW-Sat2

Głównym celem misji drugiego satelity zaprojektowanego przez członków Studenckiego Koła Astronautycznego, podobnie jak w przypadku pierwszego PW-Sata, jest test innowacyjnej technologii deorbitacji, czyli sprowadzania satelitów z orbity. Zespół złożony z ponad 30 studentów z różnych wydziałów Politechniki Warszawskiej rozpoczął prace w 2013 roku, a wyniesienie satelity w kosmos planowane jest na koniec 2017 roku. Jest to satelita klasy CubeSat (2U).
Od 1957 roku ludzkość umieściła na orbicie okołoziemskiej ok. 7000 satelitów, z czego tylko 1600 jest aktywnych do dzisiaj. Wszystkie niedziałające już satelity, części rakiet, fragmenty po kolizji, nawet te niewielkich rozmiarów, poruszając się z ogromnymi prędkościami (rzędu 28500 km/h), stanowią ogromne zagrożenie dla działających satelitów oraz misji załogowych. Każdy z takich obiektów musi być więc monitorowany, aby można było go bezpiecznie ominąć. O tych problemach podczas konferencji ARISS mówił dr Tomasz Suchodolski z CBK PAN.
Najprostszym sposobem pozbywania się śmieci kosmicznych z niskich orbit okołoziemskich jest spalanie ich w atmosferze. Z większością obiektów na orbicie niewiele jesteśmy w stanie zrobić. Pozostaje nam czekać, aż pod wpływem szczątkowego oporu atmosferycznego powoli obniżą swoją orbitę i ostatecznie spalą się w atmosferze. Możemy jednak zadbać o naszą przyszłość i dopilnować, aby kolejne wystrzeliwane na orbitę okołoziemską satelity były wyposażone w systemy deorbitacyjne, które przyspieszą proces usuwania satelity z orbity po zakończeniu misji. Satelity operujące na niskich orbitach mogą być wyposażone na przykład w żagiel deorbitacyjny.
Pięć lat temu - 13 lutego 2012 roku - na orbicie okołoziemskiej znalazł się pierwszy polski satelita PW Sat, zbudowany przez studentów we współpracy z Centrum Badań Kosmicznych PAN. Wyposażono go w rozkładany ogon, który miał zadziałać niczym "kosmiczny hamulec" zwiększając powierzchnię i opór aerodynamiczny satelity, co przyspieszyłoby proces deorbitacji. Dodatkowo na ogonie zostały zamontowane elastyczne panele fotowoltaiczne. PW-Sat miał przetestować ich zastosowanie w przestrzeni kosmicznej. Aktywny kontakt z satelitą trwał około pół roku od momentu umieszczenia go na orbicie, po czym przeszedł on w stan całkowitej hibernacji. Przyczyniło się to do trudności z odebraniem przez satelitę komendy otworzenia ogona deorbitacyjnego. Satelita PW-Sat2 będzie gotów zmierzyć się z taką awarią i wykona misję automatycznie, nawet w razie utraty łączności.

PW-Sat2 na orbicie z rozwiniętym żaglem deorbitacyjnym - wizualizacja

System deorbitacyjny PW-Sata2 to kwadratowy żagiel wykonany z wytrzymałej folii o powierzchni 4 m2 , zwinięty oraz umieszczony w cylindrze o średnicy 80 mm i wysokości 70 mm. Przymocowany do specjalnego trzpienia żagiel po przepaleniu linki Dyneema zostanie odblokowany, a następnie wysunięty na bezpieczną odległość od satelity i otwarty za pomocą czterech rozkręcających się sprężyn płaskich. W ten sposób znacznie zwiększy się opór aerodynamiczny satelity, który przyspieszy obniżanie/degradację orbity satelity. Według przeprowadzonych analiz, przy optymalnych warunkach skróci to czas deorbitacji z ponad 20 lat nawet do 6 miesięcy. Jednym z atutów projektu jest prostota systemu zwalniania i rozwijania żagla - nie wymaga ona silnika bądź ciągłego zużycia energii. Czyni to go znacznie prostszym, tańszym i bardziej konkurencyjnym rozwiązaniem.
Równie ciekawym co i ważnym elementem PW-Sata2 jest czujnik słoneczny służący do zebrania informacji o pozycji i orientacji satelity w przestrzeni na podstawie kątów padania promieni słonecznych. Większość satelitów na orbicie musi być zorientowana w określonym kierunku w zależności od misji. Podsystem projektowany przez studentów składa się z czterech zestawów cyfrowych czujników światła ułożonych pod odpowiednim kątem oraz mikrokontrolera zarządzającego zbieraniem i analizą danych. Urządzenie to podobnie jak system deorbitacyjny są autorskimi pomysłami zespołu budującego satelitę.
PW-Sat2 wyposażony będzie także w rozkładane panele słoneczne, które poprawią efektywność zbierania energii niezbędnej do zasilania satelity. System zawiasów i otwierania paneli jest pracą przejściową inżynierską jednego z członków zespołu. Panele mają wielkość ok. 10 x 20 cm i są ustawione symetrycznie na przeciwległych ściankach satelity. Po umieszczeniu satelity na orbicie linka Dyneema utrzymująca panele zostanie przepalona i nastąpi ich otwarcie. Na podstawie pomiarów z czujnika słońca oraz systemu kontroli orientacji (ADCS - Attitude Determination and Control System) satelita za pomocą aktuatorów magnetycznych zostanie ustawiony panelami w stronę Słońca.
Na pokładzie satelity umieszczone zostaną dwie kamery, które umożliwią obserwacje fragmentu powierzchni żagla deorbitacyjnego, oraz pozwolą zarejestrować proces jego otwarcia, dzięki czemu będzie można zweryfikować zarówno działanie zastosowanych mechanizmów, jak i samą skuteczność rozwiązania.

Moduł transceivera zastosowany w satelicie PW-Sat2

Moduł komunikacji jest zaraz po układzie zasilania oraz komputerze pokładowym najistotniejszym elementem każdego satelity. Dzięki niemu możliwa jest bieżąca obserwacja stanu poszczególnych podzespołów poprzez analizę wysyłanej przez niego telemetrii. Zastosowany moduł jest gotowym podzespołem zakupionym od zewnętrznego dostawcy. Downlink, czyli częstotliwość, na której będziemy mogli nasłuchiwać PW-Sata2 to 435,020 MHz, a modulacja z jaką będzie nadawał to BPSK 1200 bps. Planuje się również korzystanie z prędkości 9600 bps. Wysyłane informacje będą zgodne z protokołem AX.25. Moduł antenowy składa się z dwóch dipoli półfalowych, które zostaną otworzone tuż po wyniesieniu satelity na orbitę. Moc nadajnika wynosi 22 dBm, a spodziewany poziom odbieranego sygnału na Ziemi to ok. -120 dBm. Stacja naziemna do obsługi PW-Sat2 jest zlokalizowana na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. Wyposażona jest ona w transceiver ICOM IC-910H oraz dwie anteny typu cross yagi na pasma 145 MHz (2 x 9 el.) i 430 MHz (2 x 19 el.) zasilane osobnymi spliterami. W torze odbiorczym zostanie również użyty przedwzmacniacz LNA.

Montaż modułu antenowego

Podobnie jak to miało miejsce w przypadku pierwszego PW-Sata, zespół zaprasza radioamatorów do prowadzenia nasłuchów i przesyłania odebranej telemetrii. Bliższe informacje na ten temat zostaną umieszczone na stronie internetowej projektu. Dla nasłuchowców przewidziane są karty QSL, a dla najbardziej aktywnych dyplomy okolicznościowe. W celu ułatwienia nasłuchów, współpracująca z zespołem PW-Sata2 firma SoftwareMill przygotowuje oprogramowanie przeznaczone do zbierania i dekodowania telemetrii.
Satelita zostanie wyniesiony na orbitę o wysokości ok. 575 km pod koniec 2017 roku na rakiecie Falcon 9. Start nastąpi z bazy Vandenberg w USA. Dzięki dofinansowaniu uzyskanym pod koniec 2015 roku z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego udało się przeprowadzić przetarg i wyłonić firmę, która zorganizuje start - Innovative Space Logistics B.V.
Strona internetowa projektu: http://pw-sat.pl/
Kamil Sażyński, SQ5JRN - lider zespołu komunikacji projektu PW-Sat2
Sławomir Szymanowski, SQ3OOK - ARISS Kontakt Koordynator

Komentarze

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Wspierają nas:

Urząd Miasta Ostrów Wielkopolski     Starostwo Powiatowe Ostrów Wielkopolski     Urząd Gminy Ostrów Wielkopolski
Wielkopolska Izba Rolnicza w PoznaniuStowarzyszenie Przyjaciół Szkoły ZAP-Eduakcja